Telefon 

530-36-33-36

 

email

pisanie@g.pl

Kontakt: 

Tytuł pracy
e-mail
telefon
Wiadomość
Wyślij
Wyślij
Wiadomość została wysłana 
Proszę o usupełnienie wszystkich pól

Pisanie Prac Dyplomowych Tanie i Sprawdzone

Ubezpieczenia turystyczne - wersja II

Obie wersje przedstawione na tej stronie zostały - jak twierdzi Klientka - odrzucone przez promotora. Nie zostały opłacone. Można wykorzystać dowolnie według własnych potrzeb.

 

 

ROZDZIAŁ I
RYNEK UBEZPIECZEŃ

    Historia ubezpieczeń jest niemal tak długa, jak długa jest historia cywilizacji, w której ludzie posiadali cenne przedmioty (zarówno materialne, jak i niematerialne) wymagające ochrony. Badania nad sposobami i rodzajami praktykowanych ubezpieczeń wiążą się nie tylko z historią ekonomii, lecz także z antropologią i w sposób pośredni obrazują rozwój idei, stosunków międzyludzkich oraz ustrojów społecznych.
Zwyczaj ubezpieczania się (zrzeszania się podmiotów w celu zminimalizowania ryzyka danego przedsięwzięcia) był praktykowany już w starożytności, przede wszystkim w tych dziedzinach, które narażone były na szczególne zagrożenia i w których wyjątkową rolę odgrywała gospodarka towarowo-pieniężna – w handlu, rzemiośle oraz działalności transportowej. Zapisano wówczas pierwsze zasady dotyczące poświecania części ładunku lub ponoszenia specjalnych wydatków dla ratowania przed niebezpieczeństwem utraty całości mienia . Według badaczy ubezpieczenie w formie zbliżonej do formy współczesnej narodziło się w renesansowych Włoszech, ze względu na rozwijające się tam handel i żeglugę morską. Ubezpieczenia osobowe oraz życiowe rozwijały się znacznie wolniej, przede wszystkim ze względu na brak odpowiednich narzędzi, pozwalających oszacować ryzyko śmierci lub choroby, a w konsekwencji – wysokość składki ubezpieczeniowej. Na zmianę tego stanu rzeczy pozwolił dopiero intensywny rozwój badań statystycznych i matematycznych, który miał miejsce na przełomie XVII i XVIII wieku. Na przełomie XIX i XX wieku wprowadzone zostały nie tylko ubezpieczenia rolne, od szkód, od kradzieży, od kredytów, od następstw nieszczęśliwych wypadków, lecz także ubezpieczenia pokrycia ryzyka gospodarczego, np. ubezpieczenia na wypadek strajku, od spadku kursu papierów wartościowych, od zastoju przedsiębiorstw itp. Ich rozwój był związany z rozbudową rynków finansowych i ich instrumentów. Powstawała coraz większa liczba zakładów ubezpieczeniowych, nowych rodzajów ubezpieczeń; rósł również popyt na tego typu usługi .
Obecnie sektor ubezpieczeniowy stanowi ważną część składową gospodarki danego kraju, ale oddziałuje także na poszczególne gospodarstwa domowe; powszechny dostęp do instrumentów ubezpieczeniowych stanowi odzwierciedlenie rozwoju społecznego i gospodarczego państwa.
1. 1. Podstawowe pojęcia dotyczące ubezpieczeń
    Zgodnie z definicją słownika języka polskiego, ubezpieczenie jest urządzeniem mającym na celu ochronę przed czymś lub zapobiegające czemuś . Z punktu widzenia niniejszej pracy najogólniejsza definicja mówi, że ubezpieczenie jest narzędziem gospodarczym, które ma za zadanie łagodzenie lub pełną likwidację negatywnych skutków zdarzeń losowych różnego rodzaju. Jest ono realizowane poprzez rozłożenie ciężaru tego łagodzenia na wiele jednostek również zagrożonych takim zdarzeniem .
    Najogólniej, ubezpieczenie jest urządzeniem gospodarczym, które gwarantuje zaspokojenie przyszłych potrzeb majątkowych poszczególnych jednostek. Potrzeby te mają swoje źródło w różnego rodzaju zdarzeniach losowych i są pokrywane dzięki rozłożeniu ciężaru tego pokrycia na wiele jednostek, którym zagrażają te same zdarzenia. Zgodnie z definicją Amerykańskiej Komisji do spraw Ubezpieczeń, ubezpieczenie polega na ograniczeniu strat losowych poprzez przeniesienie ryzyka na wyspecjalizowany podmiot, czyli zakład ubezpieczeń, który zgadza się wypłacić określone świadczenia finansowe w przypadku zajścia określonych zdarzeń losowych .
    Definicja ta przedstawia cztery najistotniejsze cechy ubezpieczenia:
1.    Dzielenie strat, które jest cechą konstytuującą ubezpieczenie i jego sednem; polega na rozkładaniu kosztów poniesionych strat na całą grupę, co pozwala na zastąpienie rzeczywistej straty stratą przeciętną dzięki działaniom prawa wielkich liczb;
2.    Finansowanie strat losowych;
3.    Transfer (czyli przeniesienie) ryzyka;
4.    Wyrównywanie zakłóceń mających swoje źródło w zdarzeniach losowych .
    A. Banasiński stwierdził, że ubezpieczenie jest multiregulatorem procesów ekonomii narodowej, który zostaje zakłócony przez zdarzenia losowe (np. klęski żywiołowe lub nieszczęśliwe wypadki). Koszty tej multiregulacji są rozkładane w sposób pośredni lub bezpośredni na jednostki prawne lub fizyczne, z góry określone i korzystające zgodnie z prawem z tego regulatora .
Według Wacława Šmida ubezpieczenie to inaczej funkcja ekonomiczna, która ma za zadanie wypłatę odszkodowań za szkody powstałe na przykład wskutek nieszczęśliwych wypadków. Wypłata ta odbywa się na podstawie umowy zawartej pomiędzy ubezpieczycielem a ubezpieczającym .
    Wszystkie powyższe definicje, chociaż różnią się w szczegółach, jako wspólną cechę ubezpieczeń wskazują mechanizm gromadzenia funduszy, które pochodzą ze składek wnoszonych przez ubezpieczających. Fundusze te są przeznaczane na pokrywanie strat i szkód różnego rodzaju. Działalność ubezpieczeniowa opiera się na tworzeniu kapitału wspólnego ryzyka i rozkładaniu go na dużą liczbę członków danej zbiorowości.
    Z prawnego punktu widzenia ubezpieczenie jest cywilną umową zawieraną przez dwie strony – ubezpieczającego (klienta) oraz ubezpieczyciela (firmę). Z tego względu może być ona definiowana z różnych punktów widzenia. Z punktu widzenia ubezpieczającego jest ceną usługi ubezpieczenia – kosztem, który musi on ponieść, aby móc przenieść ryzyko na inny podmiot. Z kolei z punktu widzenia podmiotu ubezpieczającego, jest to podstawowe źródło przychodu, a jednocześnie zobowiązanie do wypłacenia ustalonego świadczenia. Składka ubezpieczeniowa jest dobrowolna i ma charakter wzajemnie obowiązujący, co oznacza, że występuje w niej ekwiwalentność świadczeń. Ubezpieczający składa ofertę (wniosek ubezpieczeniowy), który może być przyjęty lub odrzucony przez ubezpieczyciela, a następnie deklarację opłacania składek określonej wysokości. Ma również obowiązek podania podmiotowi ubezpieczającemu niezbędnych informacji, pozwalających oszacować potencjalne ryzyko oraz udzielić informacji o zmianie ryzyka, także w przypadku zajścia szkody oraz podjąć działania mającr na celu zmniejszenie jej rozmiarów. Natomiast ubezpieczyciel zobowiązuje się do wypłaty świadczenia w sytuacji, kiedy zachodzi wydarzenie określone w umowie. Od sytuacji tej jest jedno odstępstwo – odszkodowanie może nie zostać wypłacone, jeżeli nie wszystkie okoliczności poniesionej szkody są znane. Obok ubezpieczającego oraz ubezpieczyciela, podmiotem umowy bywa czasami również osoba trzecia, na przykład poszkodowany, domagający się wynagrodzenia szkody z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. W terminologii wyróżnia się osobę ubezpieczoną oraz uposażoną. Osobą ubezpieczoną jest ta, której interes majątkowy jest przedmiotem ubezpieczenia – ma ona prawo do otrzymania odszkodowania lub określonego świadczenia. Z kolei uposażony jest osobą uprawnioną do otrzymywania świadeczenia lub odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia na życie innej osoby. Ubezpieczający i ubezpieczony jest zazwyczaj (ale nie zawsze) tą samą osobą. Umowa zostaje uznana za ważną w chwili, kiedy ubezpieczający otrzymuje jej dowód – polisę .
Ponadto, umowa ubezpieczeniowa charakteryzuje się następującymi cechami: jest umową odpłatną, nazwaną (określają ją oddzielne przepisy Kodeksu Cywilnego), kwalifikowaną (jedną ze stron jest zawsze zakład ubezpieczeń), warunkową (odszkodowanie wypłacane jest wyłącznie w przypadku, kiedy zachodzi zdarzenie losowe), losową (na jej działanie wpływa teoria wielkich liczb), adhezyjną (do jej zawarcia dochodzi poprzez tak zwane przystąpienie) .
Wysokość składki ubezpieczeniowej nie jest stała i zależy od szeregu różnorodnych czynników: rodzaju ubezpieczenia, formy organizacyjnej, zakresu rzeczowego i terytorialnego podmiotu ubezpieczającego, konkurencji na rynku ubezpieczeniowym, struktury ubezpieczeniowej (stopnia ryzyka) itp .
    Świadczenia ubezpieczeniowe mają zazwyczaj wymiar finansowy; od tej reguły są jednak wyjątki – należą do nich ubezpieczenia zdrowotne, bezgotówkowa naprawa pojazdów, porada prawna, assistance itp.
    Ogólna klasyfikacja ubezpieczeń przedstawia się następująco:
o    Ubezpieczenia społeczne:
•    zdrowotne, które chronią pracowników przed utratą dochodów na skutek choroby i związanej z nią konieczności rezygnacji z pracy zawodowej;
•    wypadkowe, które chronią pracowników przed spadkiem dochodów spowodowanym wypadkiem przy wykonywaniu obowiązków zawodowych lub w wyniku choroby zawodowej;
•    rentowe, które chronią przed ryzykiem utraty zdolności do pracy zawodowej w dłuższym okresie;
•    emerytalne, które chronią przed brakiem dochodów w wieku poprodukcyjnym.
o    Ubezpieczenia gospodarcze:
•    osobowe, które chronią życie i zdrowie ludzkie, a także zdolność człowieka do pracy; ma ono znaczenie prawne i ekonomiczne;
•    majątkowe, które dotyczą mienia (własności i innych praw majątkowych) lub odpowiedzialności cywilnej .
Ubezpieczenia społeczne mają za zadanie przede wszystkim zapewniać bezpieczeństwo socjalne tym osobom, które nie są w stanie samodzielnie zadbać o swój byt – emerytom, osobom niezdolnym do pracy, przewlekle chorym, będącym ofiarami wypadków. Mogą mieć charakter długoterminowy lub krótkoterminowy. Ich wypłacanie jest uzależnione od wcześniejszego opłacania składek, co różni je od środków udzielanych przez pomoc społeczną .
Z kolei ubezpieczenia gospodarcze są relacją, która funkcjonuje na mocy umowy pomiędzy ubezpieczającym a zakładem ubezpieczeń. Reguluje ją kodeks cywilny oraz inne akty prawne. Przedmiotem ubezpieczeń osobowych jest życie, zdrowie oraz zdolność człowieka do pracy, z kolei przedmiotem ubezpieczeń majątkowych – mienie (własność lub inne prawa majątkowe) lub odpowiedzialność cywilna .
Podział na ubezpieczenia społeczne i gospodarcze podyktowany jest szeregiem różnic, jakie można między nimi odnaleźć. Przedmiotem ubezpieczeń społecznych może być tylko i wyłącznie człowiek – jego życie oraz zdrowie. Tego typu ubezpieczenia funkcjonują na mocy ustawy, w większości są obowiązkowe, a ich gwarantem jest państwo. Mają swoje źródło w składkach, które są odprowadzane przez pracodawcę osoby ubezpieczanej, niejako w zamian za jej pracę zawodową. Ubezpieczenia gospodarcze mogą dotyczyć zarówno człowieka, jak i rzeczy materialnych. W większości są dobrowolne – pozwalają wykorzystywać w uzasadnionych przypadkach opłacone wcześniej, dodatkowe zabezpieczenia. Ponieważ mają charakter dobrowolny, osoba ubezpieczana wnosi je osobiście, na mocy umowy. Państwo nie jest gwarantem ich wypłacania .
W literaturze funkcjonują również inne podziały ubezpieczeń, zależne od obranego kryterium. Przykładowo, ze względu na kryterium regulacji prawnej, ubezpieczenia dzieli się na lądowe (regulowane przez kodeks cywilny) oraz morskie (regulowane przez kodeks morski). Według innego podziału, zgodnego z kryterium liczby ryzyka, wyróżnia się ubezpieczenie pojedynczego ryzyka, ubezpieczenie scalone, ubezpieczenie blokowe oraz ubezpieczenie all risk. Zgodnie z kryterium okresu ubezpieczenia, wyróżnia się ubezpieczenia krótkoterminowe, średnioterminowe oraz długoterminowe; zgodnie z kryterium stopnia oznaczoności ubezpieczonego, wyróżnia się ubezpieczenia imienne oraz bezimienne, natomiast przyjmując kryterium liczby ubezpieczonych osób lub przedmiotów, wyodrębnia się ubezpieczenia jednostkowe, zbiorowe oraz grupowe .
Do najważniejszych funkcji ubezpieczeń należą:
o    funkcja społeczna, która pozwala na zapewnianie bezpieczeństwa finansowego oraz stabilizowanie warunków działania przedsiębiorstw oraz gospodarstw domowych;
o    funkcja ekonomiczna, w ramach której można wyróżnić:
    funkcję finansową, która wiąże się z tworzeniem rezerw finansowych, a w konsekwencji – ze zwiększaniem tempa rozwoju gospodarki narodowej;
    funkcję ochronną (prewencyjna), która wiąże się z zapobieganiem występowaniu szkody, ochroną przed niepomyślnymi skutkami zdarzeń losowych lub ich minimalizacją;
    funkcję oszczędnościową, która wiąże się z gromadzeniem kapitału na określony cel, na przykład na emeryturę;
    funkcję prewencyjną, która wiąże się ze zmniejszaniem liczby oraz rozmiarów szkód losowych;
    funkcję redystrybucyjną, która wiąże się z przesuwaniem bieżących wydatków obywateli na późniejszy okres oraz ze zmianą charakteru tych wydatków;
    funkcję stymulacyjną, która wiąże się z przekształceniem środków pieniężnych pochodzących ze składek w wydatki inwestycyjne;
    funkcję wychowawczą, która wiąże się z wyrabianiem nawyku systematycznego oszczędzania, a w konsekwencji – z przewidywaniem oraz planowaniem swojej przyszłości
    funkcję fiskalną, która wiąże się z dostarczaniem państwu dochodu za pośrednictwem systemu podatkowego .
Z punktu widzenia makroekonomicznego, sektor ubezpieczeniowy bardzo silnie oddzialuje na procesy zachodzące w gospodarce danego kraju. Przede wszystkim, poprawia kondycję finansową różnego rodzaju podmiotów gospodarczych, zapewniając im szeroki wachlarz instrumentów ochrony ubezpieczeniowej. Do pewnego stopnia odciąża również finanse publiczne, oferując pakiet ubezpieczeń gwarantujących bezpieczeństwo socjalne. Pozwala także na kumulowanie środków finansowych, które mogą stać sie źródłem nowych inwestycji oraz zwiększenie konkurencyjności poszczególnych gałęzi gospodarki dzięki tym inwestycjom. Wreszcie, ubezpieczenia stymulują wzrost konsumpcji .
Zarówno historia, jak i współczesna praktyka ubezpieczeń wskazują, że mają one wady oraz zalety. Wadą ubezpieczeń jest z pewnością niemożność całkowitej ochrony przed wszystkimi nieprzewidywalnymi zjawiskami oraz wypadkami. Część z nich jest również bardzo wysoka i kosztowna. Ubezpieczenia wiążą się również z potencjalną groźbą upadłości zakładów ubezpieczeniowych, koniecznością podporządkowania się oferowanym przez nie warunkom oraz długotrwałymi i wysokimi kosztami potencjalnych procesów sądowych. Duża część umów oraz czynności i procesów związanych z ubezpieczeniami jest również niezrozumiała dla „przeciętnych” obywateli. Z drugiej strony, ubezpieczenia mają wiele niepodważalnych zalet, które mieszczą się w opisanych wyżej funkcjach i sprowadzają się ogólnie do zabezpieczenia życia, zdrowia oraz majątku ludzkiego oraz możliwości inwestowania i pomnażania majątku. W powszechnej świadomości panuje przekonanie, że ubezpieczenia są instrumentami finansowymi dla osób zamożnych, jednak praktyka pokazuje, że dzięki nim wiele korzyści mogą osiągnąć osoby o przeciętnych dochodach.
Przy omawianiu problematyki związanej z ubezpieczeniami, warto przytoczyć także definicję czynności ubezpieczeniowych, które są wszelkimi czynnościami wykonywanymi przez zakłady ubezpieczeń w zakresie określonym przez statut . W sensie prawnym, ustawa o ubezpieczeniach wyróżnia następujące grupy czynności:
o    czynności, które mogą być wykonywane wyłącznie przez zakłady ubezpieczeń (np. zawieranie umów ubezpieczeniowych, gwarancji ubezpieczeniowych, ustalanie stawek oraz prowizji z tytułu zawartych umów, ustalanie odpowiednich zabezpieczeń rzeczowych lub osobowych);
o    czynności, które mogą zostać zlecone innym podmiotom (np. ocena ryzyka w ubezpieczeniach majątkowych, procesy likwidacji szkód, prowadzenie postępowań windykacyjnych wynikających z zawartych umów, lokowanie środków zgromadzonych w zakładach ubezpieczeniowych, wypłacanie odszkodowań lub innych świadczeń) .
Powyższe definicje nie wyczerpują całości problematyki związanej z teorią rynku sektora ubezpieczeniowego, tym bardziej, że ulega on nieustannym, dynamicznym przemianom, związanym ze zmianami zachodzącymi w gospodarce światowej oraz kulturze i stylu życia mieszkańców krajów wysoko rozwiniętych.

1. 2. Podmioty występujące na rynku ubezpieczeń
Sektor ubezpieczeniowy zalicza się do sektora finansowego. Funkcjonuje on obok takich instytucji jak banki, fundusze emerytalne, fundusze inwestycyjne. W krajach wysoko rozwiniętych wartość rynków ubezpieczeniowych wynosi nawet od 8 do 12% PKB i jest jednym z najważniejszych sektorów gospodarki, ponieważ pozwala na zwiększenie aktywności gospodarczej, zwiększenie poziomu inwestycji oraz efektywniejsze oszczędzanie . Polski sektor ubezpieczeniowy obejmuje około 2% PKB, jednak z każdym rokiem rynek ten sukcesywnie wzrasta, zarówno pod względem ilości towarzystw ubezpieczeniowych oraz ich oferty, jak i wysokości zebranych środków zabezpieczających. Przczyn tego wzrostu należy upatrywać w stopniowym otwieraniu się rynku, związanym z wejściem Polski do Unii Europejskiej oraz z rozpoczętą w 1999 roku reformą systemu zabezpieczenia emerytalnego .
Działalność polskiego rynku ubezpieczeniowego jest regulowana przez Ustawę o działalności ubezpieczeniowej z dnia 11 września 2015 roku o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej , na mocy której wprowadzono podział ubezpieczeń na dwa działy. Do działu I zostały przypisane ubezpieczenia na życie, natomiast do działu II – ubezpieczenia osobowe oraz ubezpieczenia majątkowe. Podmioty rynku ubezpieczeniowego w ramach tej klasyfikacji prezentują się następująco:
o    Dział I – ubezpieczenia na życie
•    grupy działu I,
•    zakłady ubezpieczeń z siedzibą w Polsce,
•    oddziały zakładów ubezpieczeń państw członkowskich UE oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu  - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (są to podmioty pozostające poza obszarem kontroli KNF),
•    zakłady ubezpieczeń, które kończą lub zakończyły działalność .
o    Dział II – pozostałe ubezpieczenia osobowe i majątkowe
•    grupy działu II,
•    zakłady ubezpieczeń z siedzibą w Polsce,
•    oddziały zakładów ubezpieczeń państw członkowskich UE oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (są to podmioty pozostające poza obszarem kontroli KNF),
•    zakłady ubezpieczeń, które kończą lub zakończyły działalność .
Z punktu widzenia niniejszej pracy szczególnie istotne są ubezpieczenia z działu II, zawierającego również ubezpieczenia turystyczne.
Podział ten pozwolił na rozpoczęcie procesu kształtowania polskiego rynku ubezpieczeniowego na wzór rynków państw europejskich. W oparciu o europejskie prawo ubezpieczeniowe sformułowano m. in. zakaz jednoczesnego prowadzenia działalności ubezpieczeniowej w ramach I i II działu. Decyzja o takim rozdziale została podyktowana przede wszystkim interesem klientów, ponieważ uniemożliwiła przepływ środków finansowych pomiędzy firmami.
Firmy ubezpieczeniowe na polskim rynku mogą działać jedynie w dwóch formach prawnych – spółki akcyjnej oraz towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych. Spółki akcyjne cieszą się większą popularnością – w ramach działu I działa 30 spółek oraz dwa towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, natomiast w ramach działu II – 28 spółek akcyjnych oraz 7 towarzystw ubezpieczeń wzajemnych .
Najważniejszym zadaniem towarzystw ubezpieczeniowych mających formę spółek akcyjnych jest wypracowywanie zysku dla akcjonariuszy. Zysk ten pochodzi z różnicy pomiędzy wysokością wpłaconych składek, a dochodami z inwestycji oraz wypłatami odszkodowań i kosztami działalności. Prowadzenie spółek, ponieważ obwarowane wieloma przepisami prawnymi, jest związane z wieloma trudnościami. Wiążą się one przede wszystkim z dużymi wymaganiami kapitałowymi: przykładowo, dla spółki akcyjnej działu I minimalny kapitał założycielski to 800 tysięcy euro, przy czym środki te nie mogą pochodzić z kredytów lub pożyczek – kapitał powinien być opłacony w całości wkładem pieniężnym przed wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego. Założycielami tego typu spółki mogą być osoby niekarane, dające rękojmię odpowiedniego realizowania działalności ubezpieczeniowej. Spółki podlegają nie tylko nadzorowi Komisji Rewizyjnej oraz Komisji Nadzorczej, lecz także Komisji Nadzoru Ubezpieczeń oraz Funduszy Emerytalnych . Zaletą spółek akcyjnych jest to, że sukcesywnie powiększają one swoją ofertę i starają się w możliwie najefektywniejszy sposób redukować koszty, dzięki czemu mogą przyciągać nowych klientów i wypracowywać zyski.
Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych są swoistymi odpowiednikami spółdzielni i mają zazwyczaj formę organizacji o niedochodowym charakterze, a ich uczestnikami są posiadacze polis. Działają na zasadzie wzajemności (każdy z ich członków zostaje automatycznie ubezpieczony, a każdy ubezpieczony staje się ich członkiem) i są zrzeszeniami osób posiadających wspólny cel, którym jest zaspokajanie potrzeb w zakresie ochrony ubezpieczeń. Posiadacze mają obowiązek pokrywania ewentualnych strat, ale do ich rąk trafiają również zyski. Odpowiadają oni za losy towarzystwa, finansując je oraz współdecydując o jego strategii .
Działające na rynku ubezpieczeniowym firmy reasekuracyjne pozwalają na zabezpieczenie firmy ubezpieczeniowej przed nadmiernym ryzykiem, tzn. firma ubezpieczeniowa w sposób wtórny może zabezpieczyć się przed ryzykiem, wnosząc do firmy reasekuracyjnej odpowiednią składkę. Innymi słowy, oznacza to, że jednen zakład ubezpieczeniowy (reasekurowany, cedent) odstępuje całość lub część ryzyka określonego rodzaju wraz z odpowiednio wysoką składką innemu zakładowi ubezpieczeń (cesjonariuszowi, reasekuratorowi), który zobowiązuje się do zapłaty cedentowi części świadczeń wypłacanych ubezpieczającym. Reasekuracja jest działaniem wtórnym w stosunku do ubezpieczenia i nie powoduje powstania nowych funduszy ubezpieczeniowych .
Ze względu na to, że instytucje ubezpieczeniowe są instytucjami zaufania publicznego, ich działalność podlega szczegółowemu nadzorowi państwowemu. Nadzór państwowy różni się od nadzoru właścicielskiego, sprawowanego na przykład przez radę nadzorczą. Polega on na posuniętej do pewnej, określonej przez prawo, ingerencji w działalność podmiotów ubezpieczeniowych. Nadzór ten obejmuje cały rynek finansowy. Elementami tego nadzoru są: wydawanie odpowiednich zezwoleń, koncesjonowanie działalności ubezpieczeniowej, kontrola nad bezpieczeństwem środków finansowych i gospodarką finansową zakładów ubezpieczeń, nakładanie ograniczeń dotyczących możliwości inwestowania, kontrola instrumentów rynku kapitałowego oraz udzielanie gwarancji państwowych na wypadek niewypłacalności instytucji ubezpieczeniowych.
Podsumowując, nadzór ma za zadanie podejmować działania mające zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku, ochronę ubezpieczonych oraz ochronę i stabilność rynku .
Nadzór jest dzisiaj integralnym elementem funkcjonowania całego systemu ubezpieczeniowego, ponieważ opiera się na dużym kapitale, który wymaga ochrony. Nadzór jest konieczny również dlatego, że ubezpieczający mają słabszą pozycję przetargową, potrzebują swoistej ochrony i mają zazwyczaj niższy potencjał majątkowy niż ubezpieczyciel. Dodatkowo, zakłady ubezpieczeń są instytucjami zaufania publicznego i obracają nieswoimi środkami finansowymi.
Nadzór finansowy przybiera zazwyczaj jedną z trzech form modelowych:
1.    Model tradycyjny, który opiera się na fragmentaryzacji; oznacza to, że nadzór jest oddzielny dla każdego z rodzajów instytucji działających na rynku finansowych.
2.    Model nadzoru skoordynowanego, który opiera się na fragmentaryzacji, ale uzupełnionej współpracą pomiędzy nadzorcami rynków cząstkowych. Nadzór w tym modelu ma za zadanie chronić nie tylko dobra prywatne (środki powierzone przez klientów), lecz także dobra publiczne (bezpieczeństwo i stabilność całego rynku).
3.    Model nadzoru zintegrowanego (nazywany inaczej supernadzorem), który opiera się na skonsolidowanej, ścisłej współpracy nadzorców rynków cząstkowych. We współczesnym świecie jest stosowany stosunkowo często, ponieważ w większości krajów działają złożone z pojedynczych instytucji konglomeraty kapitałowe i istnieje konieczność jednolitego sposobu kontroli nad nimi .
Według innej klasyfikacji, wyróżnia się system nadzoru koncesyjno-normatywnego, system nadzoru publikacyjnego oraz system nadzoru materialnego. Pierwszy z nich polega na tym, że organ nadzorujący kontroluje stan gospodarki finansowej i w zależności od niego wydaje koncesje na prowadzenie działalności lub je cofa. System nadzoru publikacyjnego polega na tym, że podmioty rynku ubezpieczeniowego mają obowiązek publikacji własnych danych finansowych, a ich ocena należy wyłącznie do klientów. Jest to najbardziej liberalny system kontroli. Z kolei system nadzoru materialnego jest systemem najbardziej rygorystycznym – mieści w sobie zasady dwóch poprzednich, a dodatkowo pozwala nadzorcy ingerować w wewnętrzną politykę danego podmiotu ubezpieczeniowego, np. decydując o jego polityce lokalnej lub przeprowadzanych fuzjach .
Na polskim rynku ubezpieczeniowym funkcjonuje Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Jest to instytucja powołana w 1995 roku, nie będąca zakładem ubezpieczeń. Pomimo tego, wypłaca niektóre świadczenia – przede wszystkim odszkodowania oraz świadczenia dla osób uprawnionych, z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych (np. OC posiadaczy pojazdów lub OC rolników). Są one wypłacane wówczas, gdy roszczenia poszkodowanego nie mogą zostać zaspokojone na podstawie umowy dobrowolnej. UFG zaspokaja również roszczenia osób uprawnionych do odszkodowań z tytułu upadłości zakładu ubezpieczeń lub ogłoszenia likwidacji przymusowej. Roszczenia z tytułu umów OC rolników oraz posiadaczy pojazdów zaspokajane są w 100%, natomiast roszczenia z tytułu ubezpieczeń na życie zaspokajane są w 50%, ale nie mogą być wyższe niż równowartość 30 tysięcy euro.
Odszkodowania wypłacane przez UFG mogą być pełne lub ograniczone. Odszkodowania pełne są wypłacane wówczas, gdy sprawca szkody nie dopenił obowiązku ubezpieczenia, natomiast ograniczone – gdy sprawca szkody nie został zidentyfikowany (na przykład uciekł z miejsca wypadku) .
Na rynku ubezpieczeniowym działają również agenci ubezpieczeniowi oraz brokerzy ubezpieczeniowi. Agenci działają w imieniu zakładów ubezpieczeniowych – zawierają odpowiednie umowy lub pośredniczą w ich zawieraniu. Można podzielić ich na pełnomocników, którzy reprezentują zakłady ubezpieczeniowe na przykład w procesie zawierania umów oraz pośredników, którzy mają upoważnienia do pośredniczenia w zawieraniu umów ubezpieczeniowych, Agenci zazwyczaj pobierają prowizję od swojej działalności . Z kolei brokerzy ubezpieczeniowi działają w imieniu klientów wykupujących ubezpieczenie. Ich zadaniem jest analiza dostępnych ofert firm ubezpieczeniowych i wybór tej, która będzie najodpowiedniejsza dla zleceniodawcy. Wynagrodzeniem brokera jest prowizja wypłacana przez zakład ubezpieczeń, z którym została zawarta umowa. Broker, w przeciwieństwie do agenta, ponosi pełną odpowiedzialność finansową za błędy popełnione przy wykonywaniu usług doradczych .
Rynek ubezpieczeń społecznych może stać się polem kryzysu finansowego – podobnie jak inne dziedziny gospodarki. U podstaw tego zjawiska leży zazwyczaj szerokie spektrum czynników zewnętrznych i wewnętrznych. Jednym z nich są kryzysy finansowe oraz będące ich skutkem spowolnienia w gospodarce światowej, charakteryzującej się ścisłymi powiązaniami pomiędzy poszczególnymi krajami. Procesy globalizacyjne doprowadziły do dużego otwarcia się gospodarek, a w konsekwencji – do przenoszenia pomiędzy nimi zjawisk ekonomicznych. Wahania ekonomiczne w jednym z krajów wpływają na inne kraje, za co odpowiedzialne są wzmacniane stopniowo powiązania handlowe na rynku podmiotów gospodarczych. Sytuacja ta dotyczy również sektora ubezpieczeniowego. Osłabienie aktywności przedsiębiorstw przekłada się na spadek zatrudnienia, zmniejszające się regularne dochody społeczeństwa, a w konsekwencji – na spadek konsumpcji, który wpływa na stan i rozwój sektora ubezpieczeniowego, uzależnionego od podaży ryzyk ubezpieczających się, a także od popytu na te ryzyka ze strony ubezpieczycieli lub ich gotowości do przyjmowania środków finansowych (są one gwarantem obrotu ryzykiem jako towarem na rynku). Podaż ryzyk jest pochodną rozwoju gospodarki danego kraju oraz świadectwem jego aktualnej kondycji gospodarczej . Innym czynnikiem potencjalnie oddziałującym na rynek ubezpieczeń są zmiany demograficzne, zachodzące w społeczeństwie – przede wszystkim jego starzenie się, które to zjawisko uderza w rynek ubezpieczeń gospodarczych, ale także moda, obowiązujący styl życia, zamożność społeczeństwa, czynniki kulturowe itp. Symptomem problemów sektora ubezpieczeniowego jest przede wszystkim spadek liczby zawieranych umow – w warunkach kryzysu gospodarczego jest to spowodowane z jednej strony zaostrzaniem się procedur związanych z możliwościami zawarcia odpowiedniej umowy, natomiast z drugiej – pogorszeniem możliwości płatniczych i w konsekwencji spadkiem zaineresowania ubezpieczeniami ze strony klientów. Dodatkowym problemem sektora w przypadku spowolnienia gospodarczego może być pogorszenie wypłacalności działających na nim zakładów ubezpieczeń (ze względu na obniżenie kapitałów własnych oraz obniżenie liczby inwestycji), co w niektórych przypadkach może prowadzić nawet do upadłości .

1. 3. Rola ubezpieczeń turystycznych w całości ubezpieczeń
    Podróże – chociaż mają niewątpliwie walory edukacyjne, edukacyjne oraz poznawcze, pozwalają poznać kulturę oraz zwyczaje innych krajów – niosą ze sobą również swoiste niebezpieczeństwa, które wiążą się z wieloma aspektami. Niebezpieczeństwa te mogą dotyczyć zarówno potencjalnych chorób i wypadków, jak i kradzieży, utraty bagażu czy konfliktu z tubylczymi przedstawicielami władz. Wszystkie wymienione zdarzenia mogą narazić turystę na dodatkowe koszty, które wzrastają jeszcze, jeżeli do danego wydarzenia doszło za granicą. Wybierając się w podróż, człowiek nie jest w stanie całkowicie zabezpieczyć się przed potencjalnymi zagrożeniami, tym bardziej we współczesnym świecie, w którym przemieszczanie się przybrało charakter masowy. Jednocześnie, zagrożenia te byłyby możliwe do uniknięcia w sytuacji, kiedy człowiek nie podjąłby aktywności turystycznej. Zagrożęnia te noszą umowną nazwę „ryzyk turystycznych” lub ryzyk związanych z turystyką .
    Ze względu na swoją powszechność, obecne ubezpieczenia turystyczne funkcjonują – zarówno w żargonie ubezpieczeniowej oraz w literaturze fachowej (szczególnie w opracowaniach dotyczących prawa turystycznego) – jako odrębna, rodzajowa grupa ubezpieczeń gospodarczych . E. Kowalewski podkreśla , że ubezpieczenia turystyczne nie tworzą odrębnej kategorii, funkcjonującej w systematyce kodeksowej (kodeks cywilny) lub w załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Według badacza, mianem ubezpieczenia turystycznego określa się pewien konglomerat różnych rodzajów i grup ubezpieczeń (np. osobowych i majątkowych), które łączy kryterium funkcjonalne; jest nim związek z turystyką, a ściślej z ryzykami mniej lub bardziej bezpośrednio wiążącymi się z szeroko pojętą działalnością turystyczną .
    Pojęcie ubezpieczenia turystycznego obejmuje wiele różnych ubezpieczeń – od ubezpieczeń przedsiębiorstw turystycznych, przez ubezpieczenia obejmujące uczestników imprez turystycznych po ubezpieczenia, które mogą zawierać osoby uprawiające turystykę indywidualną. Część z nich ma charakter obowiązkowy, jednak zdecydowana większość jest dobrowolna. Większość ubezpieczeń turystycznych jest bezpośrednio powiązana z działalnością lub usługami turystycznymi (np. ubezpieczenie kosztów leczenia w trakcie podróży), natomiast część innych ma okazjonalny związek z turystyką (np. ubezpieczenie mieszkania na czas wyjazdu turystycznego).
    W praktyce ubezpieczeniowej funkcjonują również tak zwane grupowe ubezpieczenia turystyczne, które są zawierane na rzecz wielu uczestników danego przedsięwzięcia turystycznego. Stronami tego ubezpieczenia są zazwyczaj przedsiębiorstwo turystyczne świadczące daną usługę oraz uczestnicy konkretnej imprezy turystycznej (np. wycieczki). Charakterystyczne dla tego typu ubezpieczeń jest tak zwane ubezpieczenie na cudzy rachunek, przewidziane w artykule 808 kodeksu cywilnego. W myśl tego rozwiązania obowiązek uiszczenia odpowiedniej składki nałożony jest na przedsiębiorcę, organizującego dany wyjazd turystyczny. Nie jest to jednak równoznaczne z faktem, że ubezpieczeni otrzymują odpowiednią usługę bezpłatnie – jej koszty są wliczone w łączną kwotę danej imprezy turystycznej. Ubezpieczenie grupowe może dotyczyć również sytuacji, w której dana umowa turystyczna na rzecz grupy osób zostaje zawarta przez operatora turystycznego (np. biuro podróży), który działa nie w imieniu własnym, lecz reprezentuje zainteresowaną grupę. W takim przypadku pełni on jedynie funkcję pełnomocnika – działa na zlecenie uczestników umowy turystycznej; nie jest stroną umowy ubezpieczeniowej – stronami w tym przypadku są poszczególni turyści oraz zakład ubezpieczeń. W praktyce oznacza to, że nie wytępuje tak zwane ubezpieczenie na cudzy rachunek, chociaż nadal jest ono zawierane grupowo; każdy z uczestników otrzymuje własną polisę ubezpieczeniową. Pieniądze za nią wpłaca – bezpośrednio lub lub przez pośrednika – do ubezpieczyciela .
    Ubezpieczenia tego typu są korzystne z punktu widzenia klientów, ponieważ pozwalają zminimalizować czas i procedury związane z koniecznością ubezpieczenia; jednocześnie jednak ograniczają ich możliwości w kwestii wyboru możliwie optymalnej oferty. Często turyści nie orientują się nawet, jaka oferta została wybrana i jakie przywileje przysługują im w jej ramach.
    W literaturze funkcjonuje kilka podziałów ubezpieczeń turystycznych. Ich systematyka jest zależna od obranego kryterium. Zgodnie z kryterium podmiotowym, wyróżnia się następujące rodzaje ubezpieczeń:
o    ubezpieczenia zawierane przez przedsiębiorców turystycznych
•    biura podróży,
•    pośrednika turystycznego,
•    przedsiębiorców wykonujących outsourcing turystyczny
o    ubezpieczenia zawierane przez klientów (usługobiorców)
•    majątkowe – związane z majątkiem posiadanym przez uczestnika ruchu turystycznego (bagażem, samochodem, sprzętem turystycznym, rzeczami osobistymi), a także z kosztami opłat turystycznych, kosztami ew. pobytu w szpitalu, leczenia, sprowadzenia bliskiej osoby, sprowadzenia zwłok, samochodu turystycznego, powrotu z imprezu turystycznej itp.)
•    osobowe – na życie, chorobowe, zdrowotne, szpitalne itp. .
Uwzględniając kryterium obligatoryjności, ubezpieczenia turystyczne można podzielić na ubezpieczenia obowiązkowe bezwarunkowe, ubezpieczenia obowiązkowe alternatywne oraz ubezpieczenia dobrowolne (np. bagażu, samochodu, sprzętu turystycznego, kosztów pomocy prawnej). Ubezpieczenia obowiązkowe bezwarunkowe obejmują ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków oraz ubezpieczenie kosztów leczenia za granicą (KLZ). Często ubezpieczenia te występują łącznie, jako składniki oferowanych pakietów ubezpieczeniowych; mogą się jednak różnić zakresem oraz wysokością składek. Z kolei przry uwzględnieniu specyfiki ryzyka, ubezpieczenia turystyczne można podzielić na OC, gwarancje ubezpieczeniowe, u. mienia, u. kosztów, u. osobowe, concierge oraz assistance .
Ubezpieczenia turystyczne są wybierane na podstawie indywidualnych decyzji klientów i w zależności od ich potrzeb oraz preferencji. Na ubezpieczenia turystyczne składają się następujące elementy:
•    ubezpieczenie kosztów leczenia,
•    ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków,
•    ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej osób fizycznych w życiu prywatnym,
•    ubezpieczenie bagażu podróżnego,
•    ubezpieczenie pomocy w podróży .
Ubezpieczenie kosztów leczenia dotyczy sytuacji, w których podróżny jest zmuszony poza domem poddać się leczeniu na skutek nagłej choroby lub wypadku. Takie ubezpieczenie pozwala na pokrycie kosztów pobytu w szpitalu, akcji ratowniczej, transportu medycznego, ewentualnych zabiegów lub operacji, zakupu potrzebnych leków. Ubezpieczenia turystyczne mają różny zakres ochrony. Zazwyczaj nie obejmują pokrywania kosztów leczenia związanych z ciążą, chorobami przewlekłymi, zaburzeniami psychicznymi, nerwicami, depresją, operacjami plastycznymi, leczeniem stomatologicznym, załamaniem zdrowia spowodowanym zażywaniem narkotyków, spożywaniem alkoholu itp.
Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków dotyczy sytuacji, w której podróżny doznaje nieszczęśliwego wypadku, na skutek którego traci zdrowie lub życie. Ten rodzaj ubezpieczenia nie obejmuje sytuacji, do których doszło na skutek prób popełnienia przestępstwa lub samobójstwa, aktów terroru, prowadzenia pojazdu bez odpowiednich uprawnień, niewłaściwego leczenia, udziału w zamieszkach, akcjach protestacyjnych. Ubezpieczany ma jednak możliwość opłacenia dodatkowej składki, gwarantującej odpowiednią opiekę, jeżeli chce podczas podróży uprawiać sporty ekstremalne, uczestniczyć w różnego rodzaju zawodach sportowych lub treningach.
Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej osób fizycznych obejmuje roszczenia osób trzecich za różnego rodzaju szkody osobowe i rzeczowe, które spowodował ubezpieczony. Zazwyczaj jednak ubezpieczyciel wyłącza w tym przypadku szkody wyrządzone pod wpływem używek (narkotyków, środków odurzających, alkoholu itp.), w wyniku uprawiania sportów ekstremalnych, wyrządzone przez zwierzęta, których właścicielem jest ubezpieczony, wyrządzone przez osoby bliskie ubezpieczonemu lub przez osoby, za które jest on odpowiedzialny (np. dzieci).
Ubezpieczenie bagażu podróżnego obejmuje ubezpieczenie rzeczy użytku osobistego podczas wyjazdu – ubrania, buty, kosmetyki, drobne urządzenia itp., nie dotyczy jednak pieniędzy, kart płatniczych, przedmiotów wartościowych (zegarków, dzieł sztuki, zbiorów kolekcjonerskich), instrumentów muzycznych, sprzętu medycznego, komputerowego, fotograficznego. Pokrycie kosztów szkody nie jest możliwe także wówczas, gdy została ona wyrządzona umyślnie, na skutek niedbalstwa ubezpieczonego, zatrzymania przez służby celne, samozniszczenia lub zniszczenia w wyniku zwykłego zużycia. Droższy bagaż można ubezpieczyć, opłacając wyższą, specjalną składkę. Ubezpieczyciel nie pokrywa zazwyczaj kosztów zniszczenia walizek, toreb lub plecaków; jedyną możliwą opcją jest opłata gwarantująca pokrycie kosztów związanych z opóźnieniem dostarczenia bagażu.
Ubezpieczenie pomocy w podróży dotyczy różnego rodzaju świadczeń na rzecz osób poszkodowanych oraz ich bliskich w nagłych sytuacjach. W ramach tego typu usługi ubezpieczony ma szansę na uzyskanie informacji o działaniach, które należy podjąć w ekstremalnych sytuacjach (np. informacje w zakresie porady medycznej, opieki nad dziećmi, rezerwacji biletów lub miejsc hotelowych itp.) oraz na pomoc prawną (w uzasadnionych przypadkach). Zakres tej pomocy jest uzależniony od rodzaju wykupionego ubezpieczenia .
Na przedsiębiorstwie prowadzącym działalność turystyczną ciąży ustawowy obowiązek posiadania finansowego zabezpieczenia pokrycia kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej w przypadkach, w których organizator lub pośrednik nie zapewnia możliwości takiego powrotu, a także finansowe zabezpieczenie zwrotu wpłat wniesionych przez klientów tytułem zapłaty za imprezę turystyczną w przypadku, kiedy dana impreza turystyczna nie zostanie zorganizowana – z przyczyn jej organizatora lub pośrednika . Zabezpieczenie to może mieć formę ubezpieczenia zawartego na rzecz klientów, bezwarunkowej i nieodwołalnej gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej lub bankowego rachunku powierniczego . Zabezpiecznia te mają przede wszystkim za zadanie ochronę konsumenckich interesów klientów.
Badacze wskazują  na niewystarczające i nieprecyzjne uwarunkowania prawne w zakresie turystyki organizowanej, czego konsekwencją są nie tylko nieuregulowanie kwestii związanych z prowadzeniem działalności oferującej usługi turystyczne oraz bankructwa biur podróży, lecz także często występująca niemożność wyegzekwowania przez klientów roszczeń powstałych na skutek działalności nieuczciwych biur podróży oraz pośredników turystycznych. Receptą na zminimalizowanie skali tego zjawiska może być wprowadzenie koncesjonowania działalności turystycznej, a także obligatoryjnej przynależności podmiotów działających w branży turystycznej do zrzeszenia (na przykład do Polskiej Izby Turystyki), zrygoryzowanie i jednocześnie uproszczenie sposobu funkcjonowania obowiązkowych ubezpieczeń od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia za granicą oraz wprowadzenie wymogu posiadania przez przedsiębiorcę turystycznego obowiązku posiadania bankowego rachunku powierniczego, służącego do przyjmowania wpłat od klientów .
Przy omawianiu problematyki związanej z ubezpieczeniami turystycznymi warto wspomnieć również o ubezpieczeniach „związanych”, które nie są bezpośrednio powiązane z turystyczną aktywnością człowieka, ale pozwalają na dodatkową ochronę podczas podczas udziału w różnego rodzaju imprezach turystycznych. Oznacza to, że wiążą się z niebezpieczeństwami, które mogą spotkać każdego człowieka – nie tylko tego, który uprawia jakąkolwiek formę turystyki . Przykładem takiego ubezpieczenia może być ubezpieczenie komunikacyjne – trudno zakwalifikować je jako jednoznacznie turystyczne ubezpieczenie, jednak stanowi ono formę zabezpieczenia dla turysty przemieszczającego się samochodem.
W branży ubezpieczeniowej funkcjonuje również pojęcie „pakietowych” ubezpieczeń turystycznych. Nie przewiduje go kodeks cywilny. Dotyczy ono nie tyle odrębnego rodzaju ubezpieczenia, ile techniki oferowania ubezpieczeń. Odnosi się ono do objęcia jedną polisą kilku lub nawet wielu odmian i rodzajów ubezpieczeń, często różniących się zasadniczo przedmiotem ochrony (np. OC, mienia, ASSISTANCE itd.). Ubezpieczenia te – co jest charakterystyczne – oferowane są łącznie, a przyjęcie oferty przez adresata skutkuje zawarciem jednej umowy ubezpieczenia, stwierdzonej jedną polisą . Praktyka oferowania ubezpieczeń turystycznych w pakiecie ma zarówno zalety, jak i wady. Zaletą ubezpieczeń oferowanych w pakiecie jest to, że łączna suma poszczególnych składek jest niższa niż suma należna z tytułu zawarcia pojedynczych umów wchodzących w skład pakietu. Dodatkowo, ograniczają one do minimum konieczność podpisywania odpowiednich umów, renegocjowania warunków i opłacania ich przez ubezpieczającego. Wpływają również na zwiększenie sprzedaży ubezpieczeń turystycznych, a w konsekwencji – poprawiają kondycję całej branży. Z drugiej strony, praktyka oferowania ubezpieczeń pakietowych w pewien sposób narusza interesy konsumentów, ograniczając ich możliwośc wyboru konkretnego ubezpieczyciela. Ponadto, według niektórych badaczy stanowią przykład nieuczyciwych praktyk rynkowych .
Ubezpieczenia turystyczne mają za zadanie chronić uczestnika ruchu turystycznego przede wszystkim na wypadek choroby lub wypadku, wiążących się z koniecznością skorzystania z usług medycznych na terenie danego kraju. Koszty usług medycznych są zazwyczaj stosunkowo wysokie, szczególnie w przypadku, kiedy leczenie miało miejsce w prywatnych placówkach medycznych. Polski turysta może pokryć koszty leczenia poza granicami kraju w ramach prywatnego ubezpieczenia (polisy KLZ), która ma charakter obowiązkowy. Z drugiej strony, po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, polskich turystów objęło ubezpieczenie działające w ramach Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ), obejmujące możliwość korzystania z bezpłatnej, publicznej opieki zdrowotnej na takich samych zasadach i w takim samym zakresie jak obywatele kraju czasowego pobytu.
Pozornie wydawałoby się, że uprawnienia gwarantowane przez KLZ oraz EKUZ stoją ze sobą w sprzeczności, jednak w rzeczywistości są one wobec siebie komplementarne. Ochrona medyczna możliwa do uzyskania za granicą w ramach EKUZ podlega pewnym ograniczeniom. Do najważniejszych z nich należy to, że w nie wszystkie usługi medyczne w krajach UE są nieodpłatne, ponadto system nie zawsze gwarantuje wykonanie wszystkich potrzebnych usług tego rodzaju. Prawo do opieki zdrowotnej na podstawie EKUZ zazwyczaj ogranicza się do najmniejszego możliwego, koniecznego dla ratowania zdrowia i życia pakietu usług medycznych; w wielu krajach część zadań w ramach opieki zdrowotnej wykonywana jest przez placówki prywatne, a przez to – płatna. Wreszcie, w ramach EKUZ zazwyczaj nie są refundowane koszty transportu chorego oraz niektóre leki. Problem może stanowić również długi czas oczekiwania na pomoc medyczną lub niepsrawny, niewydolny system opieki medycznej w danym kraju.  Jak wspomniano, z tego względu połączenie EKUZ i KLZ pozwala na zminimalizowanie kosztów potencjalnej opieki medycznej podczas wyjazdu turystycznego oraz uzyskanie możliwie najlepszej pomocy.
Ubezpieczenia turystyczne są ważnym elementem rynku usług ubezpieczeniowych, a ich rola prawdopodobnie będzie stopniowo wzrastać ze względu na zwiększającą się mobilność ludzi oraz świadomość zagrożeń, jakie niosą ze sobą podróże – nie tylko te do egzotycznych krajów.

 

 

12 grudnia 2016