Telefon 

530-36-33-36

 

email

pisanie@g.pl

Kontakt: 

Tytuł pracy
e-mail
telefon
Wiadomość
Wyślij
Wyślij
Wiadomość została wysłana 
Proszę o usupełnienie wszystkich pól

Pisanie Prac Dyplomowych Tanie i Sprawdzone

Ochrona konsumentów

Nie zostało zapłacone.

 

Rozdział 2.

 

Instytucje i organizacje zajmujące się ochroną praw konsumenta

 

Ochrona konsumentów ma bardzo duże znaczenie – zarówno w gospodarce wolnorynkowej, jak i w państwie demokratycznym. Ochronę tę zapewniają nie tylko międzynarodowe dyrektywy (wydawane m.in. przez Unię Europejską), lecz także krajowe regulacje prawne zakładające, że ochrona ta będzie realizowana w praktyce. Jak wspomniano, obecnie obowiązująca w Polsce polityka konsumencka opiera się na polityce Unii Europejskiej w tym zakresie.

Bezpieczeństwo konsumentów uzależnione jest od skutecznego nadzoru sprawowanego nad rynkiem przez różne podmioty. Nadzór ten może mieć na przykład postać kontroli przeprowadzanych w sklepach, sprawdzania sprzedawanych towarów pod kątem ich bezpieczeństwa, wycofywania niebezpiecznych produktów itp. W ramach tego nadzoru funkcjonuje również system informacji o niebezpiecznych produktach, mający charakter ogólnokrajowy i ogólnodostępny. Sporządzane są również akty prawne, chroniące interesy konsumentów – zarówno indywidualnych, jak i zbiorowych. Dzięki odpowiednim regulacjom, osoby nabywające towary mogą uzyskać pomoc od organów sprawiedliwości w przypadku, kiedy czują się oszukane. Ustawy i rozporządzenia pozwalają również na eliminowanie praktyk związanych z nieuczciwą konkurencją[23].

Ochroną konsumentów w Polsce zajmują się instytucje o charakterze państwowym i prywatnym (te drugie wspierane są przez państwo). Na szczeblu krajowym działania w zakresie ochrony podejmuje Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, podlegający bezpośrednio premierowi. Jego główna siedziba znajduje się w Warszawie, a biura – w dużych miastach. Współpracują z nimi miejscy rzecznicy praw konsumenta oraz Inspekcja Handlowa. W kraju funkcjonują również podmioty prywatne, takie jak Federacja Konsumentów Polskich oraz Stowarzyszenie Konsumentów Polskich.

W ramach ochrony konsumenckiej przeprowadzane są również akcje społeczne i kampanie, mające na celu podnoszenie poziomu wiedzy i świadomości nabywców. Dzięki większej świadomości mogą oni stosować się do obowiązującego prawa, prosić o pomoc oraz podejmować współpracę z różnego rodzaju organizacjami konsumenckimi. Przykładem kampanii edukacyjnej była ta zorganizowana jesienią 2016 roku przez Kent County Council i skierowana do mieszkańców hrabstwa Kent w Wielkiej Brytanii (później pojawiła się również w polskich mediach). Miała ona formę spotu, który został wyemitowanego w Internecie. W spocie tym bohaterowie wykonani z klocków Lego mają za zadanie przeprowadzić różnego rodzaju transakcje konsumenckie – kupić kawę, e-booka, zawrzeć umowę ze specjalistą mającym zająć się naprawą dachu itp. Przed każdą z tych transakcji bohaterowie zapoznają się z przysługującymi im prawami, w myśl hasła „Pomyśl, zanim dokonasz zakupu”. Spot pokazuje, że taka świadomość pozwala na uniknięcie problemów lub ich łatwiejsze rozwiązanie, kiedy się pojawią. Jego stworzenie było podyktowane przeprowadzonymi badaniami, zgodnie z którymi zdecydowana większość konsumentów nie ma świadomości swoich praw, przez co może stać się ofiarą nieuczciwych praktyk rynkowych[24].

 

2. 1. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Na szczeblu centralnym na straży praw polskiego konsumenta stoi Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Jego działalność opiera się przede wszystkim na eliminowaniu nieuczciwych praktyk rynkowych, kontrolowaniu rozwoju konkurencji, procesów fuzji i przejęć, pomocy pulicznej, a także ochronie zbiorowych interesów konsumentów oraz zwalczaniu stosowania niedozwolonych postanowień umownych z klientami – pełni funkcję administracyjnego organu antymonopolowego. UOKiK został przekształcony z działającego od 1991 roku Urzędu Antymonopolowego, podporządkowanego Radzie Ministrów. W latach 90. pełnił on główną rolę związaną z przeciwdziałaniem praktykom monopolistycznym.

Obecnie na UOKiK składa się centrala w Warszawie oraz delegatury w Bydgoszczy, Gdańsku, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Łodzi, Poznaniu, Warszawie i Wrocławiu.

            UOKiK prowadzi postępowania w sprawach praktyk naruszania zbiorowych interesów konsumentów i wydaje stosowne decyzje zakazujące praktyk niezgodnych z prawem. Decyzja może mieć również charakter tymczasowy – dotyczy ona wówczas przedsiębiorcy w sprawie którego prowadzone jest postępowanie i który powinien zaprzestać określonych działań zagrażających życiu i zdrowiu konsumentów. Decyzja tymczasowa obowiązuje do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie w danej sprawie. Urząd ma również prawo do nakładania kar pieniężnych w wysokości do 10% obrotu osiąganego w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary. Decyzje te mogą zawierać również środki służące do usuwania skutków bezprawnych praktyk przedsiębiorców. Jeżeli przedsiębiorca nie wywiązuje się z obowiązków nałożonych na niego w decyzji Prezesa UOKiK-u, musi zapłacić karę, która wynosi do 10 tysięcy euro za każdy dzień opóźnienia.

            Do zadań Urzędu należy wyrażanie opinii w istotnych sprawach związanych z ochroną konsumentów, prowadzonych przed sądem powszechnym. W tym kontekście Urząd pełni funkcję edukacyjną, ponieważ dzieli się swoim dorobkiem i poglądami z opinią publiczną. Publikuje także komunikaty, których treścią są zjawiska oraz praktyki niekorzystne z punktu widzenia konsumentów. Ich ogłoszenie (w radiu, telewizji lub na stronie internetowej) nie musi być poprzedzone wszczęciem odpowiedniego postępowania. Z kolei ostrzeżenia konsumenckie są podawane do powszechnej wiadomości po wszczęciu postępowania dotyczącego niewłaściwego postępowania wobec nabywców.

            Kolejnym uprawnieniem UOKiK jest możliwość wykorzystania instytucji tajemniczego klienta. Służy ona do zebrania dowodów dotyczących niewłaściwych praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które później są wykorzystywane w procesach prowadzonych przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Tajemniczy klient może nie tylko przeprowadzać rozmowy z przedsiębiorcami i zatrudnianymi przez nich pracownikami, lecz także podejmować czynności mające na celu zakup oferowanych produktów lub usług. Jego działalność pozwala stwierdzić, czy na przykład zawieranie umów przebiega zgodnie z prawem lub czy przedsiębiorca wypełnia swoje obowiązki już na etapie przed podpisaniem stosownej umowy z konsumentem[25].

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów posiada własną stronę internetową, na której prowadzone jest sieciowe centrum bezpłatnych porad dla konsumentów. Ponadto, witryna zawiera informacje na temat praw i ochrony konsumentów, bezpieczeństwa oferowanych na rynku produktów, ochrony konkurencji, porady dotyczące zakupów, spłat kredytów hipotecznych i konsumpcyjnych, informacje na temat jakości paliwa, znaku CE itp[26].

Na czele Urzędu stoi Prezes, kierujący pracą całej jednostki i realizujący jej zadania przy pomocu wiceprezesów, dykrektora generalnego, dyrektorów delegatur oraz dyrektorów różnych komórek organizacyjnych o różnym zasięgu. Jego działalność dotyczy ochrony konkurencji, ochrony konsumentów, opiniowania projektów z zakresu pomocy publicznej oraz zarządzania jakością i ilością paliw ciekłych na rynku. Działania w zakresie ochrony konkurencji dotyczą przede wszystkim kontrolowania koncentracji, która ma na celu wyeliminowanie z rynku podmiotów monopolistycznych oraz prowadzenia postępowań antymonopolowych w sprawach praktyk ograniczających konkurencję, np. poprzez nadużywanie dominujacej pozycji na rynku.

Ochrona konsumentów przez Prezesa UOKiK przejawia się m.in. we wszczynaniu i prowadzeniu postępowań dotyczących przedsiębiorstw naruszających interesy konsumentów, wydawaniu stosownych decyzji oraz nakazywaniu zaniechania działań stojących w sprzeczności z prawem, a także w prowadzeniu postępowań dotyczących ogólnego bezpieczeństwa produktów (jeżeli postępowanie wykaże nieprawidłowości, Prezes UOKiKU-u ma prawo do wycofania z rynku przedmiotu lub usługi stwarzającej zagrożenie i nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej). Do jego kompetencji zalicza się monitorowanie i opiniowanie rynku w zakresie zjawisk bezpośrednio dotyczących konsumentów. Prezes UOKiK może również podejmować działania na rzecz przedsiębiorców – monitorować sposoby udzielanego im wsparcia oraz opiniować projekty pomocy publicznej i decyzje indywidualne dotyczące tego wsparcia[27].

Prezes UOKiK wydaje Dziennik Urzędowy Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zawierający orzeczenia, decyzje, postanowienia oraz wyroki sądowe dotyczące spraw ochrony konkurencji i spraw konsumenckich. Ponadto, ma on prawo do podawania do publicznej wiadomości danych na temat realizowanych przez siebie zadań w zakresie ochrony praw konsumentów oraz kontroli przeprowadzanych przez Inspekcję Handlową.

 

2. 2. Rzecznik Praw Konsumenta

Rzecznik Praw Konsumentów może udzielać pomocy prawnej jedynie konsumentom, czyli osobom fizycznym, które zawarły umowę (sprzedaży, o świadczenie usług, o dzieło) z przedsiębiorcą, który świadczył usługę lub sprzedawał produkt w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Z pomocy Rzecznika Praw Konsumenta może skorzystać osoba zameldowana na terenie danego miasta i opłacająca podatki dochodowe od osób fizycznych we właściwym urzędzie skarbowym, zawierająca umowę z firmą zarejestrowaną na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na cele prywatne.

Powiatowi i miejscy rzecznicy praw konsumentów sprawują opieka nad indywidualnymi konsumentami w sprawach dotyczących zawierania i realizowania umów o charakterze cywilnoprawnym pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą. W ramach tej opieki świadczą on bezpłatne poradnictwo konsumenckie i udzielają informacji prawnej, składają wnioski w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego dotyczącego ochrony konsumentów, występują w imieniu konsumentów do przedsiębiorców, współdziałają z delegaturami Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Inspekcją Handlową i organizacjami konsumenckimi, a także wytaczają powództwo w na rzecz konsumentów oraz wstępują do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów[28].

Sprawy konsumenckie dotyczą przede wszystkim umów sprzedaży, umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, turystycznych, energetycznych, przewozowych, edukacyjnych, związanych z obrotem nieruchomościami oraz umów, których przedmiotem jest świadczenie różnego rodzaju usług. Podstawę prawną ich działań stanowi Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Mają oni z zadanie udzielać interesantom bezpłatnych porad prawnych z zakresu ochrony konsumenckiej oraz pomocy w trakcie dochodzenia roszczeń, a także pośredniczyć w sprawach pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami. Porady te mogą dotyczyć zarówno sytuacji, w której istnieje szansa na polubowne rozwiązanie sprawy, jak i takiej, w której obie strony sporu prezentują różne stanowiska i planują rozstrzygnąć sporne kwestie na drodze sądowej. Ponadto, mogą reprezentować konsumentów w postępowaniu grupowym, składać wnioski dotyczące ukarania przedsiębiorców działających na szkodę klientów, przedstawiać problemy związane z ochroną konsumentów Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów[29].

            Rzecznik praw konsumentów nie może przeprowadzać kontroli, orzekać w sprawach spornych pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą, nie ma również możliwości w zakresie wydawania nakazów, zakazów i nakładania kar. Ponieważ za konsumenta jest uważana jedynie osoba fizyczna, rzecznik nie prowadzi również działalności doradczej dla przedsiębiorstw, definiowanych jako osoby prawne lub jednostki organizacyjne. W jego kompetencji nie leżą również sprawy dotyczące ochrony dóbr osobistych, ochrony danych osobowych, ochrony praw pacjentów NFZ, ochrony praw ubezpieczonych oraz członków spółdzielni mieszkaniowych, a także sprawy sporne z organami administracji publicznej[30].

 

2. 3. Inspekcja Handlowa

Na strukturę ochronną praw konsumentów w Polsce składa sie również Inspekcja Handlowa, czyli organ kontroli państwowej pełniący funkcję ochronną. Podstawą jej działania jest Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 roku o Inspekcji Handlowej. Do jej najważniejszych zadań należy kontrolowanie artykułów i usług oferowanych na rynku, a także legalności działania przedsiębiorców zajmujących się obrotem tymi artykułami i usługami. Inspekcję Handlową tworzą Centrala oraz delegatury UOKiK. Centralę składa się z departamentów, komórek równorzędnych (także Departament Inspekcji Handlowej) oraz dziewięciu laboratoriów o charakterze kontrolnym i analitycznym. Z kolei delegatury tworzą wojewodowie, działający za pośrednictwem wojewódzkich inspektorów inspekcji handlowej.

Załatwianie spraw w Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej jest przeprowadzane zgodnie z zasadami opisanymi w Ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku w Kodeksie postępowania administracyjnego[31] oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 roku w sprawie organizacju przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków[32]. Każda sprawa powinna opierać się na stosownym wniosku, sporządzonym przez poszkodowany podmiot. Może być on wnoszony na drodze telefonicznej, pisemnej, z wykorzystaniem poczty elektronicznej oraz w formie ustnej, do protokołu, jednak bez względu na sposób przekazu, powinien zawierać imię, nazwisko i adres wnoszącego; w przeciwnym przypadku nie będzie rozpatrzony. Jeżeli wniosek nie pozwala na ustalenie jego przedmiotu, wnoszący skargę w ciągu siedmiu dni od otrzymania wezwania powinien złożyć stosowne wyjaśnienie lub uzpełnienie. Sprawa w Inspektoracie rozpatrywana jest zazwyczaj nie dłużej niż w ciągu miesiąca (lub w ciągu dwóch miesięcy w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej). Jeżeli zachodzi podejrzenie niedotrzymania tych terminów, Inspekcja ma obowiązek zawiadomienia o tym zainteresowanego, podania przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu załatwienia sprawy.

Przy Wojewódzkich Inspektoratach Inspekcji Handlowej działają tak zwane polubowne sądy konsumenckie, które mogą stać się środkiem do rozwiązywania sporów pomiędzy nabywcami a przedsiębiorcami oferującymi określone towary lub usługi. Obecnie w kraju działa 16 sądów polubownych oraz 15 ośrodków zamiejscowych. Sądy konsumenckie mogą wydawać wyroki podobnie jak sądy powszechne, a ich moc jest identyczna i musi być respektowana przez wszystkie strony sporu po stwierdzeniu przez sąd ich wykonalności. Jednakże aby sąd konsumencki mógł podjąć się rozwiązania konfliktu, zgodę na jego pośrednictwo muszą wyrazić obie strony. Sprawa może zostać wniesiona zarówno przez konsumenta, jak i organizację konsumencką, przedsiębiorcę, miejskiego (lub powiatowego) rzecznika konsumentów. Każda ze stron może mieć pełnomocnika, którym nie musi być jednak radca prawny lub adwokat. Orzecznictwo w tego rodzaju sądach dotyczy wyłącznie umów sprzedaży i świadczenia usług, związanych z prawami majątkowymi, bez uwzględnienia wartości przedmiotu sporu. Rozprawy w sądach konsumenckich mają charakter jawny, sporządza się z nich protokół. Wyrok zapada większością głosów – jest przesyłany wszystkim stronom w ciągu 14 dni od wydania wraz z pisemnym uzasadnieniem. Koszty postępowania w sądach konsumenckich ponoszone są przez stronę przegraną, jednak istnieje możliwość zwolnienia z nich[33].

Na gruncie polskiego prawa działają również polubowne sądy konsumenckie przy Prezesie Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE), orzekające w sprawach związanych ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych oraz pocztowych, na przykład w sprawach sporów z operatorami telefonicznymi. Konsumenci mają również możliwość rozwiązywania konfliktów i dochodzenia swoich praw w sporach z bankami, na przykład w kwestii roszczeń pieniężnych z tytułu nienależytego wykonania czynności bankowych. Pomoc w tym zakresie prowadzi Arbiter bankowy, czyli instytucja powołana przy Związku Banków Polskich. Sąd polubowny przy Rzeczniku Ubezpieczonych rozwiązuje sprawy sporne pomiędzy konsumentami a zakładami ubezpieczeń, powszechnymi towarzystwami emerytalnymi, Polskim Biurem Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym[34].

 

2. 4. Federacja Konsumentów

W kraju działają również organizacje pozarządowe, zajmujące się ochroną praw konsumentów. Największym podmiotem tego typu w Polsce jest Federacja Konsumentów, a także Stowarzyszenie Konsumentów Polskich.

Federacja Konsumentów jest niezależną organizacją mającą status organizacji pożytku publicznego, realizowane dzięki współpracy z administracją państwową i innymi instytucjami mającymi wpływ na wdrażane rozwiązania prawne. Jej głównym zadaniem jest ochrona indywidualnych interesów konsumentów w Polsce. Federacja powstała w 1981 roku, a na jej strukturę składa się 48 klubów terenowych, pełniących funkcję swoistych poradni konsumenckich. Fundacja funkcjonuje dzięki pracy wolontariuszy. Oprócz działalności doradczej, prowadzi również działalność edukacyjną. Jak piszą na stronie internetowej jej twórcy, „jako organizacja mogą odnosić sukcesy tylko wtedy, gdy konsumenci będą świadomi swoich praw i aktywni w ich egzekwowaniu”. Upowszechnianie wiedzy konsumenckiej odbywa się dzięki organizacji spotkań i szkoleń skierowanych do wybranych grup – uczniów, studentów, osób starszych itp. Federacja wydaje również publikacje książkowe z zakresu ochrony konsumenckiej, przeprowadza kampanie społeczne i organizuje badania rynkowe.

W ramach działalności fundacyjnej prowadzony jest również opiniowanie planowanych zmian prawnych, lobbing na rzecz konsumentów oraz testy produktów wzbudzających wątpliwości. Przedstawiciele Federacji pracują w polubownych sądach konsumenckich przy Inspekcji Handlowej oraz przy sądach polubownych przy Prezesie Urzędu Komunikacji Elektronicznej[35].

 

2. 5. Stowarzyszenie Konsumentów Polskich

Stowarzyszenie Konsumentów Polskich powstało w 1995 roku i, jak wspomniano, ma charakter pozarządowy. Prowadzi działalność z zakresu poradnictwa prawnego dla konsumentów, edukacji konsumenckiej, opiniowania przepisów konsumenckich oraz działalność badawczą. Poradnictwo prawne jest realizowane z wykorzystaniem specjalnej infolinii konsumenckiej, formularza umieszczonego na stronie internetowej. Ponadto, w poprzednich latach Stowarzyszenie udzielało porad również za pośrednictwem e-maili, wysyłanych przez pracujących dla niego prawników, a także prowadziło Warszawskie Centrum Porad Konsumenckich. Edukacja konsumencka prowadzona przez Stowarzyszenie opiera się przede wszystkim na tworzeniu i rozpowszechnianiu programów edukacji skierowanych do szkół ponadpodstawowych – zarówno do uczniów, jak i do nauczycieli. Pracownicy Stowarzyszenia współorganizują Targi Wiedzy Konsumenckiej, odbywające się corocznie i dające możliwość skontaktowania się ze wszystkimi podmiotami zajmującymi się w kraju ochroną praw konsumentów. Zajmują się również opiniowaniem projektów aktów prawnych i kodeksów, uczestniczą w konsultacjach planowanych zmian w przepisach konsumenckich, propagują wśród przedsiębiorców zasady etyki biznesu. W ramach prowadzonych badań starają się monitorować wśród konsumentów najczęściej występujące problemy, a także wpływ realizowanej przez rząd polityki gospodarczej na sytuację konsumentów i poziom znajomości swoich praw wśród konsumentów. Dodatkowo, na swojej stronie internetowej Stowarzyszenie publikuje różnego rodzaju artykuły, ulotki, broszury, a także książki i nagrania dotyczące najważniejszych kwestii konsumenckich. Część zadań Stowarzyszenia jest realizowana dzięki środkom uzyskiwanym z Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów[36].

 

2. 6. Europejskie Centrum Konsumenckie

Konsumenci mają zapewnioną ochronę nie tylko przez podmioty o zasięgu krajowym, lecz także organizacje międzynarodowe – jedną z nich jest Europejskie Centrum Konsumenckie. Organizacje międzynarodowe mają za zadanie udzielać konsumentom pełnej informacji na temat produktów i usług oferowanych na rynku. Jest to istotne zadanie, ponieważ konsumpcja stanowi znaczący element PKB każdego kraju, jednak niewielu konsumentów zna swoje prawa. Organizacje mające zasięg międzynarodowy pełnią również znaczącą funkcję w zakresie ujednolicania procedur związanych z ochroną konsumentów, ponieważ w ustawodawstwach poszczególnych państw występują znaczne różnice w tym zakresie[37].

Europejskie Centrum Konsumenckie zostało powołane w 2005 roku we współpracy z Dyrekcją Generalną ds. Zdrowia i Ochrony Konsumenta Komisji Europejskiej. W jego ramach połączono Euroguichet (instytucji prowadzącej działalność informacyjną, doradczą i promocyjną) oraz europejską sieć pozasądową EEJ-Net (instytucji doradzającej konsumentom w sprawach związanych z egzekwowaniem ich praw przy transakcjach o charakterze międzynarodowym). Współfinansuje je Komisja Europejska. Na jego strukturę składa się 29 centrów działających w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz w Norwegii i Islandii. Ośrodki te współpracują ze sobą, aby dostarczać konsumentom informacji na temat transakcji transgranicznych i pomagać je przeprowadzać.

Do szczegółowych zadań Centrum należy pomoc w rozwiązywaniu indywidualnych spraw konsumenckich (także na drodze polubownej) oraz w korzystaniu z pozasądowych procedur rozstrzygania sporów o zasięgu międzynarodowym. Centrum prowadzi także działalność edukacyjną – informuje konsumentów o możliwościach, jakie niesie ze sobą jednolity rynek europejski oraz przedstawia raporty, analizy porównawcze i dane na temat prawodawstwa i orzecznictwa związanego z rynkiem konsumentów w poszczególnych krajach członkowskich oraz porządkuje je do celów statystycznych. Informacje te stają się również podstawą do bilansów na temat problemów konsumenckich, tworzonych przez przedstawicieli Komisji Europejskiej, a także dla polityki prowadzonej przez poszczególne rządy, organy ścigania oraz organy pozasądowe.Centrum nie ma jednak prawa ani odpowiednich narzędzi, aby zmusić przedsiębiorców do podejmowania działań, które nie godzą w interesy konsumentów[38].

Również na terenie Polski działa Europejskie Centrum Konsumenckie, współpracujące z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a także z podmiotami zajmującymi się ochroną konsumentów na arenie międzynarodowej. Znaczenie Centrum zwiększa się od czasu jego powołania w 2005 roku, ponieważ obywatele zaczynają zawierać coraz więcej transakcji transgranicznych – kupują towary oraz korzystają z usług dostępnych w innych krajach członkowskich UE.

 

 

 

 

[1] Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, (Dz.U.2017.0.459 t.j).

[2] Z. Radwański, A. Olejniczak: Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2015, s. 204.

[3] Ibidem.

[4] A. Kidyba, Prawo handlowe, Warszawa 2013, s. 42.

[5] Z. Radwański, A. Olejniczak: Prawo cywilne..., op. cit., s. 207.

[6] F. Grzegorczyk, Prawo konsumenckie w Unii Europejskiej: aspekty systemowe harmonizacji,Warszawa 2009, s. 52-58.

[7] Ibidem.

[8] Ibidem, s. 61.

[9] Ibidem, s. 62.

[10] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r., (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483, z późn. zm.).

[11] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, https://www.uokik.gov.pl/kompetencje_prezesa_uokik3.php, [dostęp: 11.04.2017].

[12] A. Dąbrowska, M. Janoś-Kresło, I. Ozimek, Ochrona i edukacja konsumentów we współczesnej gospodarce rynkowej, Warszawa 2005, s. 37.

 

[13] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, https://www.uokik.gov.pl/kompetencje_prezesa_uokik3.php, [dostęp: 11.04.2017].

[14] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej rzecznika do spraw konsumentów miasta Warszawy: http://konsument.um.warszawa.pl/zadania, [dostęp: 11.04.2017].

[15] Ibidem.

[16] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Federacji Konsumentów, http://www.federacja-konsumentow.org.pl/57,nasze-dzialania.html, [dostęp: 11.04.2017].

[17] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Stowarzyszenia Konsumenów Polskich, http://www.konsumenci.org/o-nas,kim-jestesmy-i-co-robimy-dla-konsumentow,3,8.html, [dostęp: 11.04.2017].

[18] Ekonomiczne aspekty ochrony konsumenta na integrującym się rynku kredytowym w Unii Europejskiej,  pod red. nauk. L. Pawłowicza, Gdańsk 2010, s. 11.

[19] Ch. M. Futrell, Nowoczesne techniki sprzedaży, przeł. G. Łuczkiewicz, Warszawa 2011, s. 43-45.

[20] Ibidem, s. 46.

[21] M. Daszkowska, Usługi. Produkcja, rynek, marketing, Warszawa 1998, s. 78-80.

[22] Ch. M. Futrell, Nowoczesne techniki sprzedaży... op. cit., s. 46.

[23] Dominika Maison: Utajone postawy konsumenckie. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2004, s. 17-22.

[24] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej dotyczącej kampanii społecznych obecnych w polskich mediach: http://www.kampaniespoleczne.pl/kampanie,3908,ludziki_lego_na_zakupach, [dostęp: 15.04.2017].

[25] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, https://www.uokik.gov.pl/kompetencje_prezesa_uokik3.php, [dostęp: 11.04.2017].

[26] A. Dąbrowska, M. Janoś-Kresło, I. Ozimek, Ochrona i edukacja konsumentów we współczesnej gospodarce rynkowej, Warszawa 2005, s. 37.

[27] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, https://www.uokik.gov.pl/kompetencje_prezesa_uokik3.php, [dostęp: 11.04.2017].

[28] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Rzecznika Praw KonsumentówL https://uokik.gov.pl/rzecznicy.php, [dostępL 15.04.2017].

[29] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej rzecznika do spraw konsumentów miasta Warszawy: http://konsument.um.warszawa.pl/zadania, [dostęp: 11.04.2017].

[30] Ibidem.

[31] Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz.U. z 2016 r., poz. 23).

[32] Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, (Dz.U. Nr 5, poz. 46).

[33] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Stałego Polubownego Sądu Konsumenckiego, http://wiih.ibip.wroc.pl/public/?id=2246, [dostęp: 15.04.2017].

[34] Ibidem.

[35] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Federacji Konsumentów, http://www.federacja-konsumentow.org.pl/57,nasze-dzialania.html, [dostęp: 11.04.2017].

[36] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Stowarzyszenia Konsumenów Polskich, http://www.konsumenci.org/o-nas,kim-jestesmy-i-co-robimy-dla-konsumentow,3,8.html, [dostęp: 11.04.2017].

[37] Opracowano w oparciu o informacje zawarte na stronie internetowej Europejskiego Centrum Konsumenckiego, http://www.konsument.gov.pl/pl/o-nas.html, [dostęp: 15.04.2017].

[38] Ibidem.

20 maja 2017